Ulven i meg

På eit eller anna tidspunkt gjekk eg ut. Eg reiste meg og gjekk ut i kvelden, natta. Bak meg tok den dystre stemma til Jim Morrison farvel, han ville drepa faren eller var det mora, samma faen, eg rava inn i mørkret, ned over den opne marka på nedsida av huset. Den kjølege haustlufta gjorde meg klar i hovudet på ein blunk. Slett ikkje edru, det var berre slik at eg sansa alle moglege ting dobbelt så sterkt som elles, luktar, lyder og ikkje minst kjensla av å vera til stades, her, no, i ein augneblink som kom og vart vekke, i ein augneblink som høyrde til i æva, ja, æva, i alt, alt som fanst, hadde funnest, kunne finnast. Eg gjekk over ei mørk eng i haustnatta, ein stor gul måne hang på himmelen, eg styrde skritta opp mot ein haug som eg kunne skimta mot den lysare himmelen. Eg ville normalt kjend meg andpusten etter ein slik klatretur, men då eg nådde toppen var det som eg kunne pressa meg endå meir og framleis ville eg ha mykje å gå på.

Frå toppen hadde eg utsikt ned til hovudvegen. Nokre bilar suste forbi der nede. Eg vart sitjande mest utan å pusta. Det var som eg var rykt laus frå alt som var meg sjølv, eg meiner frå alt som heldt meg nede, batt meg. Ei ange av jord og nesten-frost. Månen som hadde lyst slik i all si tid. Ein stad der tida ikkje skjedde - eller gjekk tida på månen òg? Om eg ikkje hadde vore så full ville eg fått ein skikkeleg brennar og lege meg på magen og elska med jorda, slik eg hadde lese at Lars Hertervig hadde gjort som gut, då han tømde seg i den fuktige mosen, men det var i ein roman og sikkert ikkje sant, anna enn for å illustrera eit poeng, eit poeng som sikkert var meir enn sant nok, men det var det eg kunne gjort no, om eg ikkje hadde vore så pisse full, eg visste det var meir eg skulle gjort, men det var ting, faens saker og ting som kroppen min og nervesystemet og jobb og pengar og alle dei mange tinga eg aldri ville tenkja på, alt dette som heldt meg tilbake og nede og hindra meg i å vera den eg var, men no skulle det bli ei endring på det, det svor eg på, eg løfte hovudet mot månen og ulte.

Eg ulte. Som ein ulv. Eg helsa månen, eg helsa jorda. Eg helsa meg sjølv. Frå meg sjølv.
Det var på tide å stå opp.
Bli den eg var.

Eg veit ikkje kor lenge eg sat der oppe på haugen, i mørkret, under den lysande, tunge gule fullmånen. Men ein eller annan gong om natta, eller var det framleis kveld, visste eg at det hadde gjort meg så godt, eg visste at eg hadde funne det eg hadde kome for å finna, eller hadde ei eller anna makt styrt meg dit, eg var ferdig der, eg kunne kjenna meg lukkeleg, eg reiste meg og sjangla ned bakken, snubla og merka mest ikkje at eg fall pladask i det frostvåte graset  Eg såg huset mitt, det var langt vekke, eg såg dei lysande vindauga og tenkte at det kunne vera ein mann som var godt nøgd med livet som budde der, frå no av skulle eg vera det, eg hadde vore på toppen av haugen og blitt vis, eg ville koma heim som ein rik mann. Baby, you're a rich man, baby you're a rich man…

Då eg kom tilbake i stova stod lp-plata med The Doors og spant. Eg gjekk bort og løfte stifta vekk frå den inste sirkelen. Eg merka at eg var fullare enn eg hadde vore klar over. Samstundes kjende eg ein underleg tryggleik. Det var ingen ute og gjekk i nattemørkret. Det var eg som gjekk der.
Og eg hadde blitt ein vis mann.

Det var seint. Klokka nærma seg halv to. Eg pla bruka dei seine nattetimane til porno på internett, men eg visste at i natt vart det noko anna. Eg rota i platehaugen til eg fann plata eg leitte etter - ein ep med den svarte sangerinna Marion Anderson. Plata var gammal og slitt, ho knitra, eg la meg på rygg i sofaen og høyrde den mørke røysta syngja Der Erlkönig, eg såg ut på fullmånen gjennom vindauget, såg ein grå sky kanta med sølvskimmer segla forbi, tenkte at eg stirde inn i æva… ja, kva tenkte eg ikkje då…

Posted at 08:32AM jan 13, 2010 by unplugged in Diverse  |  Kommentarer[10]