Polakk

Det hadde teke til å bli mørkt då ho passerte den breide elva.
Ho hadde det travelt, og ho likte ikkje å køyra bil. Det gjorde ikkje saka betre at eit eller anna fuska. Ho hadde ikkje peiling på bilar, så ho visste ikkje kva det var. Berre nok til å vita at noko var gale, det slarka under panseret, eller var det under føtene hennar? Ho var ikkje sikker.

Foten hennar verka. Ho hadde problem med venstrefoten, det hadde vore slik sidan ho var lita og dei hadde i grunnen aldri funne ut av det, det var berre slikt ein levde med, ein deformasjon frå fødselen, slikt ein lærte seg å ignorera. Ho hadde alltid gått litt rart, men ingen hadde erta henne noko særleg for det og no var ho vaksen og gav blaffen i om folk stirde i forbifarta. Ho var vaksen, ho var si si eiga kvinne, ho hadde gjort det stort, ho var i ferd med å fullføra doktorgraden i sjukepleie, som omhandla omsorg i terminalfasen, og hadde fått ein bokkontrakt i fjor. Og no var boka her, på veg frå trykkeriet, det var mindre enn ei veke til utgjevinga. Først skulle ho til dette seminaret som vart halde på eit fjordhotell i Hardanger og snakka om arbeidet sitt, ho hadde vore på nettet og sett bilete av møtesalen der foredraga skulle haldast, seminaret gjekk over tre dagar og i morgon stod ho på programmet i lag med ein prest, ein lege og ein fysioterapeut. Det var litt underleg, når ho tenkte på det no, ho hadde alltid kjend ein eigen slags ro i nærleik av døden, ho ville ikkje nett kalla det dragning, men det hadde vore der sidan ho mista mora i tiårsalderen. Slik sett hadde det vore naturleg for henne å skriva masteroppgåva om nett dette emnet, og etterpå hadde ho takka ja til eit doktorgradsstipend.    
Ho kasta eit fort blikk på seg sjølv i sladrespegelen. To bua augnebryn, to mørke auge. Ho var vakker, det visste ho, på ein mjuk, litt gammaldags måte.
Bilisten bak hadde mista tålmodet. Han hadde blinka med langlyset eit par gonger, no gav han plutseleg gass og køyrde fort forbi like før ein sving. Ho såg etter dei raude halelysa til dei drog frå henne og forsvann rundt neste sving.
Ho kasta eit nytt blikk på klokka. Ho rakk neppe middagen på hotellet, men det gjorde i grunnen ikkje så mykje. Det viktigaste var morgondagen, eit møte med ungdomsskulelevar på føremiddagen og foredraget  om ettermiddagen.
Foten verka. Ho måtte stadig vekk ta han opp frå gasspedalen, berre nokre sekundar. Rundt henne var det stummande mørkt. Bortsett frå eit par møtande bilar var det lite trafikk på vegen. Veglysa blinka i ein stadig tynnare snor nedetter dalføret, langt unna glitra det i ein masse bitte små lys, kanskje det var tettstaden ho skulle til.
Ein rasteplass dukka opp. Ho svinga inn, såg at det ikkje fanst korkje benk eller bord der, slik det hadde stått på skiltet. Men det var vel såpass seint på hausten at dei hadde vore og fjerna det for vinteren.
Ho stansa, let motoren gå på tomgang og lydde etter den hakkete ulyden som hadde plaga henne den siste halve timen. Men no gjekk motoren fint, skulle ikkje tru den hadde gjort noko anna. Det roa henne, samstundes fylte det henne med ei vag nervøsitet. Ho sette foten på bakken,  strekte den ut, prøvde å vri på ankelen. Det kjendest betre. Ho trekte den milde kveldslufta djupt ned i lungene og gjekk bort til gjerdet, stirde nedetter den mørke dalen og såg på lysa i det fjerne.
I det same høyrde ho det skrapa i grusen.
Ho var ikkje åleine.
Bak henne stod ein ung mann. Han vippa litt frå den eine sida til den andre. Ho såg straks kor dårleg kledt han var. Den raude joggebuksa harmonerte lite  med støvlane og den tynne vindjakka som var open foran.
Det tok litt tid før ho skjøna det. Han måtte tru at ho hadde stoppa for han!
- No, sa ho. - I... I didn't stop for you. You... misunderstand.
- You are going to Oslo? sa han.
Ho rista på hovudet. - Nei, sa ho. - No. Just down there. Ho peikte. - To a... Kva pokker heitte det no igjen? - To a... seminar. At a hotel.
Han såg på henne som om han ikkje forstod.
- I am Polish, sa han. - From Poland. Student. Selling pictures, you know?
Han byrja setja seg inn i bilen.
- No... no! ropte ho, sprang fram og skubba han til sides. - I didn't stop for you. It was my foot. And the car.
Hendene hennar handla automatisk, ho skunda seg inn bak rattet og  låste bildøra innanfrå samstundes som ho vreid om tenningsnøkkelen, så fulgte dei raske, små rørslene som skulle til for å starta bilen - ho trakka ned gasspedalen og kjende korleis køyretyet gjorde eit hopp framover, ho merka i det same at ho køyrde på han, så var ho i gong, gav endå meir gass og no gjekk alt som det skulle, ho hadde kontrollen, ho såg han i spegelen, såg han veifta med armane etter henne, etter bilen,  så spann ho ut på hovudvegen, la bilen stødig i køyrebana, heldt den der, kasta eit nytt blikk i bakspegelen, fekk eit siste glimt av ein forhutla ung mann i raud joggebukse og ei tynn vindjakke med ei mørk t-skjorte under.
Herregud, kvifor gjorde eg det? tenkte ho brått. Og så, då ho hadde køyrt nokre minutt og hadde byrja få det heile på avstand, kjende ho seg dum, flau. Såg det latterlege i situasjonen. Han var berre ein fattig polakk som ville ha haik og skulle til Oslo. Søren også, skulle ho snu? Køyra tilbake og henta han? Nei. Nei, sjølvsagt ikkje. Men jo. Ho tenkte på kor tynnkledd han hadde vore. Kunne ikkje la han stå slik i den kalde haustkvelden. Nei, kunne ikkje. Ho ville koma for seint til hotellet, til dei som venta på henne.
Ho svingde inntil vegkanten. Venta. Tenkte ikkje.
Tok ein U-sving og sette kursen tilbake. Køyrde fort no.
Ho hadde køyrt lengre enn ho hadde tenkt. Det tok fleire minuttar før ho fekk auge på rasteplassen. Ho køyrde inn på skrå, stansa berre ein meter frå murkanten, stirde ut.
Ingen å sjå. Ho vreid hovudet bakover, såg ut bakruta. Ingen.
Han var der ikkje.
Det kunne ikkje stemma. Kvar skulle han gå?
Sjølvsagt. Han kunne fått haik med ein annan.
Ho prøvde å tenkja seg om, rynka panna. Haustmørkret fanga henne inn i seg. På himmelen hadde dei tunge skyene glidd til sides, ho stirde lenge på nokre blenkjande stjerner. Det sveiv henne at dette var ein slik usamanhengande situasjon som livet var fullt av. Skulle ho fortelja om dette til nokon ville det bli ei historie heilt utan poeng.
Likevel var det nett det ho gjorde. Under middagen, på hotellet, neste kveld, etter opplesinga. Ho vende seg mot sidemannen, som ikkje hadde sagt stort til nokon, og heller ikkje verka som han høyrde etter. Men han høyrde på henne.
- Det skjedde noko pussig på vegen hit, byrja ho. - Eg svingde inn på ein rasteplass, for å ta ein pause i køyringa. Du ser eg har ein vond fot, og det var smertefullt etter så lang tid på gasspedalen. Og der stod det ein polakk. Han trudde eg hadde stoppa for hans skuld...
Tilhøyraren nikka.
Og ho var nøgd no. Det var ei slik historie ein godt kunne fortelja i ei setting som denne. Og kven visste, kanskje det vart ei historie ho kom til å fortelja fleire gonger.
 

Posted at 06:30PM aug 19, 2009 by Rage in Diverse  |  Kommentarer[2]