Artig og nostalgisk artikkel i siste nr. av Vinduet - ein av verdas fremste litteraturkritikarar skriv om eit av verdas beste rockealbum, med verdas desidert beste rockeband gjennom tidene: James Wood skriv om Quadrophenia, The Who sitt klassiske album.
Quadrophenia kom i 1973, og har sidan den gongen følgd meg. På same måte som The Who har følgd meg. At The Who er tidenes største rockeband er slikt ein mest ikkje gidd diskutera - her er ein kompleksitet i musikken og ein gneistrande energi som får alle andre band til å høyrast ganske tamme ut - og The Who live er noko for seg. Særleg då får du med deg havet av trommer og bassgangar som gjer musikken deira så levande, så energisk. 
Ikkje til å undrast over at det i dag berre er to medlemmar av dei opphavlege fire som framleis er i live. I The Who må det ha gått hardt for seg.

Quadrophenia handlar om mods. Det var eit ungdomsopprør ca. 1961-1965 som knapt kom til Noreg, men framleis hugsar eg stilen frå mine gutedagar i vesle Stavanger - parkas og duffelcoat, spisse sko, slips, italiensk- eller fransk-inspirerte dressar, snobbete haldning - og sjølvsagt scooter, då helst ein Vespa GS 160. I England var The Who eit mods-band, skriv James Wood - som altså hyller både tekstane og musikken i albumet Quadrophenia i siste nr. av Vinduet. Og som tek fram nokre av dei herlege, typiske The Who-one linerne som alle Who-fans kan utanat:  

- I was born with a plastic spoon in my mouth
- Teenage wasteland
- The parting on the left/Is now the parting on the right
- Meet the new boss/Same as the old boss
- Magically bored/On a quiet street corner
- And in the battle on the streets/You fight computers and receipts