Høyre Ragnfrid Trohaug lese 
Høyre Darren Shan fortelje. Han er ikkje noko litterært høgdepunkt, eigentleg. Og ikkje les han frå boka si heller. Men han kan fortelje. Han spring opp på scenen, gliser, snakkar med horrorstemme, brøler skremmeeffektar inn i mikrofonen, kosar seg når me skvett i stolane. Han elskar å fortelje. Eg elskar å høyre på.
Høyre tre forfattarar lese om born som mister foreldra sine til sjøen, til døden, til fengsel. Caterina Cattaneo, Endre Lund Eriksen og Vidar Kvalshaug las i eit mørkt, tomt rom. Sommarsola sto brå i skallen på alle utanfor, alle der ute, mens inne var me nesten ingen, og det kjølege mørket på Bingoen gjorde oss her inne så annleis enn dei utanfor. Me delte noko hemmeleg, noko intimt. Cattaneo, Lund Eriksen og Kvalshaug braut ikkje med kvarandre sine tekstar, slik tilfeldige litterturkonglomerat nesten alltid gjer. Dei kompletterte kvarandre. Den vesle guten som berre håper og ønsker og lengtar etter far sin. Den større guten som observerar mor si, stemmene, den drypande bitre tilbaketrekkinga til eit barn som gjennomskuer og skjønar. Den vaksne kvinna, som er ferdig med å lengte og håpe og drøyme, som ikkje lenger har foreldre å observere, ikkje lenger ei å hate fordi han andre er borte, ikkje lenger nokon som er utilstrekkeleg, for dei er ikkje meir.
Frank Rossavik seier det betre enn meg, han er veldig flink. Men greia er at me er samde. Både velformulerte kronikkør og meiningsytrar i Morgenbladet Rossavik, passe greit formulerte bloggar Kristine Tofte og komplett idiotiske vg.no-debattantar skal alle saman ha lov å seie kva me meiner.
Me skal ha lov til å ytre oss klønete, til og med verkeleg dårleg. Me skal ha lov å fornærme, kritisere, debattere, klage og sutre, me skal ha lov å drive gjøn.
Og dei som måtte føle seg latterleggjorte, misforståtte eller direkte krenka skal ha lov å seie imot. Høgt og klårt, og akkurat like klønete og klagete, sutrete eller velformulert.
Dette er ytringsfridommen. Dette er fridommen til å vere i verda for deg og meg, utan å vere redde. Dette er retten til å ikkje vere i stand til å ikle sine ytringar ein uklanderleg form, og likevel delta i debatten.
Jonas Gahr Støre er mannen som alltid seier det riktige, er så velformulert og nydeleg og rettvis. Men her tar han feil. Muhammedkarikaturar bør kunne trykkast, og ein bør få krenke folk sine religiøse kjensler. Ein bør ha lov til åkritisere jødar, kristne, muslimar, hinduistar, ateistar, SV-politikarar, darwinistar og kreasjonistar også om ein ikkje klarar å gjere det like elegant som Støre.
Dessutan bør folk få lov å drite seg ut, så lenge det ikkje går ut over andre enn samtykkande vaksne. Ein bør få drikke seg snydens og røyke på seg kreft, ein bør få stikke sprøyter i armane og skjære seg i pulsårene, ein bør få lov til å dra til helvete og tilbake, eller bli der om ein ikkje overlever reisa. Det er ein menneskerett å få behandle seg sjølv som ein vil. Ein får lov til å ete seg feit, råtne i sofaen, fylle hovudet med realityseriar og anna dårlegdom. Slik bør det også vere med dårlegdom som er hardare ramma av moralistiske forestillingar.
Det betyr ikkje at me stilltiande, eller oppmuntrande, skal sjå
dårlegdommen utfalde seg. Snarare tvert om. Me bør som enkeltpersonar,
privatpersonar, helsepersonell, lokalsamfunn og velferdsstat gjere kva
me kan for å gjere gode liv moglege for alle. Men å putte folk i
fengsel fordi dei gjer skade på seg sjølv er ikkje å gje folk gode liv.
Det er i mine auge moralsk forkasteleg.
Og me har lov å meine og ytre oss på kryss og tvers, snakke narkomaniet
og sjølvmordet og prostitusjonen midt i mot, både i uklanderlege og
mindre vellukka former.
Fridom. Medkjensle. Godhet.
God helg.
