Lese høgt

Eg les manuset mitt for ektefellen.Det er ikkje måte på kor mykje språkleg rusk, og kor mange gjentakingar og litt keisame avsnitt eg finn.

Merkeleg, for eg har lese det før. Eg har lese på pc, eg har fått redaktørtilbakemeldingar, lese om att, og arbeidd med teksten eit utal gonger. Eg har printa ut utallige versjonar og lese på papir. Eg har til og med lese denne teksten høgt for meg sjølv.

Det skjer noko når ein les høgt for andre, noko med kva ein ser og høyrer. Dette blir skjerpa: Viljen og trongen til å underhalde, gjere seg forstått, rett og slett fortelje ei knakande god historie utan pinlege eller unødige formuleringar.

Det blir spurt ein annan stad her på FB kvifor ein skriv. Eg blei spurt om dette for ei tid tilbake, og fann ut at sjølve drivkrafta er dette: Vakne auge i eit fjes med lett open munn. Den som lyttar med heile seg, gløymer seg sjølv og er inne i forteljinga. Om det er å fortelje røvarhistoriar på byen, eller å underhalde venninne med heimlege anekdotar, så er forteljargleda den same.

No les eg manuset mitt for ein som lyttar, og raudblyanten flyg over papiret samstundes. Eg grip meg i å hoppe over ord og setningar, og då skal dei bort. Eg gripe meg i å omformulere når eg les, då skal det endrast. Og det hender eg helst vil at kapittelet skal slutte her, og ikkje vare ved ei side eller to. Det må gjerast noko med.

Det er fint å lese høgt. Det er nyttig. Det får teksten til å leve der den skal: Eg blir sogeforteljaren, og eg fortel slik at den som høyrer lyttar med heile seg, gløymer seg og er inne i forteljinga. Teksten blir betre, og eg blir lukkelegare.

Posted at 03:18PM jan 27, 2009 by Tofte in Diverse  |  Kommentarer[20]